15-03-2008 - De duur van de alimentatie

De rechter kan bij de echtscheidingsbeschikking of bij latere uitspraak aan de echtgenoot die niet voldoende inkomsten tot zijn levensonderhoud heeft, noch zich in redelijkheid kan verwerven, op diens verzoek ten laste van de andere echtgenoot een uitkering tot levensonderhoud toekennen. Indien de rechter daartoe overgaat, hoe lang duurt dan deze verplichting tot het betalen van partneralimentatie? Op grond van artikel 1:157 lid 4 Burgerlijk Wetboek eindigt, indien de rechter bij de toekenning van de alimentatie geen termijn heeft vastgesteld, de verplichting tot levensonderhoud van rechtswege na het verstrijken van een termijn van twaalf jaren na de datum van inschrijving van de echtscheidingsbeschikking in de registers van de burgerlijke stand. Bestaat er na deze termijn van twaalf jaren definitief geen recht meer op partneralimentatie? Nee. Op grond van artikel 1:157 lid 5 Burgerlijk Wetboek kan de alimentatiegerechtigde alsnog een termijn vragen. Een dergelijk verzoek dient te worden ingediend voordat drie maanden sinds de beëindiging zijn verstreken. De verzoeker wordt niet-ontvankelijk verklaard als het verzoek na deze termijn wordt ingediend. De rechter kan de termijn van twaalf jaar slechts verlengen als de beëindiging van de uitkering ten gevolge van het verstrijken van de termijn van zo ingrijpende aard is dat ongewijzigde handhaving van die termijn naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid niet kan worden gevergd (artikel 1:157 lid 5 Burgerlijk Wetboek). De alimentatiegerechtigde dient dit te stellen en te bewijzen. Ingrijpend verschil van inkomen De alimentatiegerechtigde dient daartoe eerst aan te geven wat het verschil in inkomen is als de onderhoudsbijdrage na afloop van de termijn van twaalf jaar niet wordt verlengd. Als uit die gegevens blijkt dat het verschil in inkomen niet als ingrijpend kan worden beschouwd, kan het verzoek tot verlenging van de termijn zonder meer worden afgewezen. Als het verschil in inkomen wél ingrijpend is, zal de alimentatiegerechtigde daarnaast bijzondere omstandigheden moeten aantonen, die maken dat de alimentatiegerechtigde ondanks dat hij/zij zich daarvoor heeft ingezet, niet in staat is om na twaalf jaren in het eigen levensonderhoud te voorzien. Daarbij kan onder meer worden gedacht aan de duur van het huwelijk, de mogelijkheden van de alimentatiegerechtigde, diens leeftijd, gezondheid, arbeidsverleden en achtergrond en de verwachtingen van partijen toen zij huwden. Daarbij is mede van belang de tijd waarin het huwelijk werd gesloten en de opvattingen - waaronder die van religieuze aard - die partijen destijds hadden, de in het huwelijk aangehouden rolverdeling, de zorg voor de kinderen en de mogelijkheden die de zorg liet, het aantal en de leeftijd van de kinderen mede in aanmerking genomen. Huwelijk korter dan vijf jaar Overigens geldt voor een huwelijk dat korter heeft geduurd dan vijf jaar en kinderloos is, een andere regeling, vastgelegd in artikel 1:157 lid 6 van het Burgerlijk Wetboek. Dan eindigt de verplichting tot levensonderhoud van rechtswege na het verstrijken van een termijn die gelijk is aan de duur van het huwelijk en die aanvangt op de datum van inschrijving van de beschikking in de registers van de burgerlijke stand. Ook voor die gevallen bestaat echter de mogelijkheid om verlenging van de termijn te vragen.

Deze pagina afdrukken